پیدا شدن گنجینه طلایی ۱۱۰۰ ساله در مسیر قدیمی حج | عکس

به گزارش تینو، به گزارش فرادید: این کشف در محوطه باستانی «دریه» در منطقه القاسم انجام شد. جایی که کمیسیون میراث فرهنگی عربستان چهارمین فصل متوالی کاوش ها و تحقیقات باستان شناسی خود را به پایان رساند. به نظر می رسد این قطعات طلا بخشی از مجموعه شخصی زیور آلات بوده است که احتمالاً در مراسم خاص یا افراد ثروتمند و بلندپایه استفاده می شده است.

آنچه این کشف را بسیار مهم می کند نه تنها قدمت آن، بلکه وضعیت سالم و چشمگیر آثار نیز هست. این مجموعه شامل آویزها، دیسک های تزئینی، تقسیم کننده های طلایی و مهره های رنگارنگ است. بسیاری از آنها هنوز ظرافت هنری فلزکاری اوایل دوران اسلامی را حفظ کرده اند.

این جواهرات مربوط به دوره عباسیان است. دورانی که خلافت عباسی بخش‌های وسیعی از جهان اسلام را از طریق تجارت، زیارت، دانش و هنر به هم متصل کرد. عصر عباسیان که از قرن هشتم میلادی آغاز شد، معمولاً به دلیل پیشرفت‌های علمی، ادبی، شهری و صنعتی مجلل شناخته می‌شود. اکنون بخشی از آن دنیای باشکوه در منطقه دریا به صورت مجموعه ای از زیور آلات طلایی ظاهر شده است.

برخی از قطعات دارای نقوش گل در طرح های هندسی هستند. سبکی که به طور گسترده با هنر اسلامی یکی شده است. یکی از برجسته ترین آثار، صفحه مدور با سنگ های رنگی است که به صورت متقارن در اطراف طرح مرکزی آن قرار گرفته اند. سایر قطعات ممکن است اجزای گردنبند بوده باشند و از تقسیم کننده های ظریف برای سازماندهی مهره ها و آویزها در ترکیب های پیچیده استفاده شده است.

هویت صاحب این مجموعه هنوز مشخص نیست. این جواهرات ممکن است متعلق به یک فرد ثروتمند، یک تاجر دوره گرد، یک خانواده بازرگان و یا حتی شخصی مرتبط با کاروان های زیارتی باشد. در حال حاضر نحوه گم شدن این مجموعه بخشی از راز باقی مانده است.

به گفته کمیسیون میراث عربستان، این آثار با روش های پیشرفته زرگری ساخته شده اند. صنعتگران ورقه های نازکی از طلا را شکل می دادند، نقش های تزئینی را روی سطح آن فشار می دادند و سنگ های رنگی را در قاب های طلایی دقیق قرار می دادند.

این سطح از مهارت فنی نشان می دهد که فلزکاری در آن زمان به مرحله پیشرفته ای رسیده بود. همچنین نشان دهنده دسترسی به ثروت، مواد با ارزش و طعم فراتر از زندگی عادی روزمره است.

سنگ های رنگی استفاده شده نیز بسیار مهم هستند. حتی اگر منشا دقیق آنها هنوز مشخص نباشد، چنین تزئیناتی معمولاً نشان دهنده ارتباط با شبکه های تجاری گسترده است. در سکونتگاهی که در مسیر مواصلاتی مهمی قرار داشت، زیورآلات نه تنها وسیله ای برای زینت، بلکه نماد موقعیت اجتماعی، ارتباط و رفت و آمد بین مناطق مختلف بود.

موقعیت جغرافیایی دریاچه نیز توضیح می دهد که چرا چنین مجموعه ای در آنجا پیدا شده است. این منطقه در جنوب غربی القاسم و در میان دره ها و کوه هایی که بخشی از مسیرهای تاریخی شبه جزیره عربستان بوده است قرار دارد.

این منطقه به مسیر حج بصره متصل بود. جاده ای که زائران از عراق به مکه می رفتند. این مسیرها نه تنها راه های مذهبی، بلکه محل عبور تجار، کالاها، اخبار، اندیشه ها و سبک های هنری بود.

چنین توقف هایی در طول مسیر می تواند به مراکز مبادله کوچک اما پر جنب و جوش تبدیل شود. مجموعه طلای کشف شده دقیقاً با چنین تصویری هماهنگ است. سکونتگاهی مربوط به تجارت، سفر و ارتباطات فرهنگی در سده های نخستین اسلامی.

در حفاری های دریه علاوه بر جواهرات، بقایای ساختمان های سنگی، دیوارهای خشتی، اتاق های گچ بری شده، تنور، سفال، قطعات شیشه، اشیاء ساخته شده از سنگ صابون و ابزار فلزی نیز به دست آمده است. این یافته ها نشان می دهد که این منطقه در اواخر قرن نهم پس از میلاد یک سکونتگاه دائمی بوده است، نه یک اردوگاه موقت یا یک محل دفن منزوی.

این حوزه باستان شناسی اهمیت این کشف را چند برابر می کند. بدون این شواهد، جواهرات تنها یک گنجینه زیبا بودند. اما اکنون این آثار به سندی بر زندگی واقعی در آبادی مربوط به تجارت و زیارت در عصر عباسیان تبدیل شده است.